"śmierć"
Przyszła pora odejść w otchłań mroku , zgasić mą świeczkę życia - pójdę więc w drogę ostatnią - odejdę w zapomnienie , już czas powitać Czarną Panią , Ona przyniesie mi ukojenie ......
----------------------------------------------
"Odchłań"
życie nadzieja rozstanie
myśli me błądzą
owity skowytem nienawiści
skąpany strugami łez
szukam ukojenia
były dni są noce ciemne
pieśń fałszywej miłości
zabiła mnie ona
i sama odeszła
walczę sam z sobą na rozstaju dróg
ciemność mą siostrą
cierpienie przyjacielem
minął sens życia
za jednym skinieniem
---------------------------------------------------
"Początek konca."
w blasku samotności w cieniu nadziei
wspominam chwile
myślę o tym czy warto
czy jest szansa na wiarę
lecz nadejdzie moment
mojego zwątpienia
zostawię to wszystko
odejdę sam w zapomnienie
--------------------------------------------
"Przetrwanie"
Niebo
marzenie każdego
chcę tam iść
piekło
tu zostanę
tu jest więcej moich przyjaciół
----------------------------------------------
"Ja"
Błądzę w mieście życia
ciemno
wymarłe ulice
samotność i strach
szukam światła
lecz go brak
pełznę
spragniony promieni słońca
nieważne jak bardzo
próbuję wytrwać
i znów strach
czy warto
czy jestem u końca
nieważne
co będzie dalej
mój ślad pozostał
na mapie istnień.
-------------------------------------
"Miłość"
Poznałem smak miłości
i uciekła w zapomnienie
miłość
a co to takiego
oszustwo
kłamstwo
magia
głupota
chwila zapomnienia
gdzie sens gdzie logika?
teraz sam stoję u bram życia
co dalej???
widzę chwilami światło
ucieka i gaśnie
odejść z Nim już teraz
czy jeszcze warto poczekać ?
------------------------------------------------
"Obłęd"
Łzy biegną po policzkach
jak fontanna smutnych chwil
rozpruwając myśli poukładane wspomnieniami
Prysnął już czar , płomienny żar
Nie ma w mych ustach słowa -MY
Ból gdzieś na serca dnie
Nie daje spokojnie spać
Lecz Ty ....
Daj mi spokojnie żyć
-----------------------------------------
Nie szafuj słowem - przyjaźń
bo ono znaczy wiele,
znajomych pełno dokoła,
nieliczni to przyjaciele.
Życie razów nie szczędzi,
kark pochylają cierpienia,
ten co pomoże powstać,
wart miana przyjaciela.
Toczysz swój głaz pod górę,
on spada prawie na szczycie,
trzeba zaczynać od nowa
to syzyfowe życie.
Człowiek naprawdę życzliwy
- nie w chwale i brzęku mamony -
poda swą rękę pomocną
z kawałkiem chleba na dłoni.
Poda swe mocne ramię
i plecy prostować pomoże,
wesprze cię słowem i czynem,
na nim polegać możesz.
Kto szczęście z tobą podzieli
i losu zawiłe koleje,
tak w dobrej jak i złej dobie
na pewno jest przyjacielem.
Nie szafuj więc słowem - przyjaźń,
bo ono znaczy zbyt wiele,
znajomych pełno dokoła,
- nieliczni to przyjaciele.
