Jestem samotnie wychowujaca matka syna w wieku 19-tu lat.Mieszkam w Szwecji juz od 20-tu lat.Nie bylo mi latwo,ale juz teraz mam nadzieje,ze bedzie raczej z gorki,a nie odwrotnie.Czas najwyzszy pomyslec w koncu o sobie,nie tylko o moim kochanym synu.Czas zaczac zyc.Ja mam 44-ry lata,i zycie jeszcze przede mna,czyz nie?
Normalnego czlowieka bez zadnych wiekszych problemow zyciowych,o spokojnym usposobieniu jak rowniez z pewna doza dobrego humoru.Szczerego,czulego po prostu dobrego prawdziwego mezczyzny.Azeby akceptowal mnie taka jaka jestem,bo niestety zadna modelka nie bylam i nie jestem.Moj facet musi byc mi wierny nic innego nie wchodzi w rachube.Nie moze miec zadnych uzaleznien.Chyba nie wymagam zbyt wiele,czyz nie?
